2007/Apr/10

ว่าด้วยมะหมา

เพิ่งไปดูมาค่ะ โฆษณานานมากจนเกือบหลับคาโรง (จากการจับเวลาประมาณครึ่งชั่วโมง ) กว่าจะได้ดูก็เริ่มเซ็ง พอเปิดฉากมาเป็นการ์ตูนอะไรก็ไม่รู้แนะนำตัวแสดงยิ่งเซ็งใหญ่ แต่...หลังจากนั้นค่ะ ช่วงเริ่มก็ยังไม่ค่อยมีอะไรมาก ต้องตอนที่คุณเปี๊ยกกับพี่เก่งแอบไปกินข้าวหมาวัด หลังจากนั้นก็เริ่มสนุกค่ะ

จะว่าอย่างไรดี ช่วงเวลาที่เรื่องดำเนินไปสั้น ๆ (เข้าไปนั่งในโรงสองชั่วโมง รวมเวลาหนังแค่ประมาณชั่วโมงครึ่ง) แต่เป็นช่วงที่ให้อะไรได้เยอะมาก ยิ่งช่วงท้าย ๆ นี่น้ำตาแทบไหลค่ะ ทำได้ดีจริง ๆ ไม่น่าเชื่อว่าหนังที่ใช้คนแสดงแค่ไม่กี่คน เน้นไปที่หมาเสียมากกว่า กลับสามารถที่จะกระชากอารมณ์ให้อินตามไปได้ขนาดนี้ ประทับใจมากมายจริง ๆ

ไม่ขอเล่าเรื่องนะคะ เพราะไม่อยากสปอย แต่บอกได้คำเดียวว่าคุ้มค่าจริง ๆ ที่ไปดู เพิ่มอีกสองประโยคละกันคือ ประทับใจมาก และอยากให้โกอินเตอร์

แนะนำให้ไปดูกันเยอะ ๆ ค่ะ ได้ยินว่ารายได้ส่วนหนึ่งนำไปช่วยสุนัขจรจัด
นิดนึงนะคะ ไหน ๆ หนังเรื่องนี้ก็เพิ่งเข้าโรง ถ้ายังทันอยากเสนอให้จัดอนุสาวรีย์หมา Dogtopia เป็นตู้บริจาคเงินหน้าโรงด้วยจะเจ๋งมากค่ะ เพราะดูออกมาแล้วรู้สึกว่าคนคงอยากบริจาคกันเยอะแน่ ๆ

สุดท้ายละค่ะ...อย่าซื้อแผ่นผีเลยนะคะ ถือว่าช่วยน้องหมา

2005/Dec/30

เหมือนเวลาที่เนิ่นนานราวนิรันดร์

เปลี่ยนจากฝันกลายเป็นจริงขึ้นตรงหน้า

ในวันที่ใครคนนั้นเดินเข้ามา

แล้วเวลาของหัวใจก็หมุนคืน

จากคนเคยไร้ซึ่งความรู้สึก

ไม่เคยนึกเคยสนใจใครคนอื่น

กลับมานั่งคิดถึงเธอทุกวันคืน

น้ำตารื้นเอ่อล้นเพียงลำพัง

ตามองดาวพราวพร่างบนแผ่นฟ้า

ใจเพ้อหาแต่เพียงเธอไม่อาจรั้ง

แว่วเสียงลมเหมือนเสียงเธอเคยได้ฟัง

มิอาจยั้งใจให้หยุดคิดถึงเธอ

โอ้คนดีเธอลี้หายไปแห่งใด

รู้ไหมใจฉันนั้นยังเฝ้าเพ้อ

ยังคิดถึงฝันใฝ่ยังละเมอ

ยังเฝ้ารอวันที่เธอนั้นคืนมา

(รอจนร้องไห้แล้ว ยังไม่เห็นใจกันเลยหรือนี่ ?)


edit @ 2005/12/30 19:49:54

2005/Dec/24

 

ดังตะวันเลื่อนลับลงจากฟ้า

ท้องนภาในราตรีสีมืดหม่น

ดาราน้อยด้อยแสงด้วยอับจน

มิอาจทนสู้แรงแสงแห่งดวงไฟ

บนผืนฟ้ามืดดำไร้โคมแก้ว

หากดินแพรวแสงสุกสกาวใส

พลิกราตรีเป็นทิวาด้วยแสงไฟ

ดวงดาราจึงไร้ค่าเพียงเศษดิน

จากกาลเคยหลับใหลในราตรี

มาบัดนี้เวลานั้นกลับสูญสิ้น

จะทิวาฤาราตรีล้วนโบกบิน

ลืมสิ้นถิ่นที่พักรังหลับนอน

ทุกชีวิตเร่งรีบถีบกระสน

ต่างร้อนรนเร่งลุกขึ้นจากหมอน

เพื่อไขว่คว้าดาวดินไว้ใส่กร

สุมไฟฟอนสุกสว่างได้กรีดกราย

สังคมคนแปลงเปลี่ยนเวียนผกผัน

แสงไฟนั้นหลอกล่อดูเฉิดฉาย

ดาริกากลับเร้นแสงระยับพราย

นรชนกลับกลายดูแผกไป